Starzenie się jest to proces podczas którego dochodzi do zmniejszenia biologicznej aktywności organizmu, która zawsze kończy się śmiercią. Organizm osoby starszej nie nadąża odnawiać niszczejących tkanek i komórek. Na proces starzenia się nie pozostają obojętne czynniki społeczne i psychologiczne, które odgrywają kluczową rolę w życiu. Na czynniki społeczne wpływa nastawienie osoby starszej do swojego wieku. Pierwsze nastawienie jest negatywne w stosunku do własnej osoby i własnego wieku. Seniorzy z takim nastawieniem nie potrafią zaakceptować teraźniejszości, żyją swoją młodością co wywołuje smutek, przygnębienie i osamotnienie. Druga grupa osób starszych jest świadoma własnego wieku i w związku z tym na miarę swoich możliwości szukają aktywnych form spędzania czasu. Takie osoby dodają życia do wieku, a nie wieku do życia. Na czynniki psychologiczne wpływają zmiany osobowości, emocjonalne i duchowe. Te zmiany są ściśle związane ze zmianami jakie zachodzą w całym organizmie, a zwłaszcza w mózgu, czyli wszystkie choroby wieku starczego.

Należy pamiętać, że „jedną z ostatnich zdolności, które rozwija w sobie człowiek, jest umiejętność doceniania płynącego czasu”.

 

 

Ronald Blythe (historyk) twierdzi, iż „w przeszłości starców otaczano czcią, gdyż byli ludźmi rzadko spotykanymi. [...Dziś] starość oznacza, że jest się częścią szerokiego i powszechnego problemu”. Aby człowiek w podeszłym wieku nie czuł się samotny, niepotrzebny i opuszczony należy pamiętać o tym aby:

-szanować osobę starszą

-okazać jej wiele cierpliwości i ciepła

-dać odczuć takiej osobie, że jest potrzebna

-zapewnić w miarę możliwości niezależność jak i bezpieczeństwo

-pomóc w rozwiązywaniu problemów

Jako ludzie młodszego pokolenia powinniśmy pamiętać, że od ludzi starszych możemy nauczyć się patrzenia na świat i życie z szerszej perspektywy szanując ich przeżycia.